Μάθημα ζωής: πρώτα επιβιώνεις, μετά ζεις

Κάποτε νόμιζα πως η επιτυχία μυρίζει ακριβό άρωμα και φωνάζει μέσα από Powerpoint παρουσιάσεις.

Για δεκαπέντε περίπου χρόνια, φόρεσα το κοστούμι της εταιρικής στρατιάς.

Πέρασα από λαμπερές αίθουσες πολυεθνικών, όπου τα ρολόγια δεν μετρούσαν στιγμές αλλά deadlines. Όπου τα χαμόγελα ήταν όσο πλαστά όσο και οι στόχοι τριμήνου.

Έτρεχα.

Έτρεχα πιο γρήγορα από το χρόνο, πιο γρήγορα από εμένα την ίδια.

Κι ύστερα....σταμάτησα.

Έκανα διάλειμμα – όχι γιατί ήταν το σωστό ή το αναμενόμενο.

Αλλά γιατί μέσα μου φώναζαν δύο ζευγάρια μάτια. 

Δύο μικρές ψυχές που ήρθαν να με μεγαλώσουν όσο εγώ νόμιζα ότι μεγάλωνα εκείνες.

Τα κορίτσια μου.

Άφησα την εταιρική μου περσόνα να κρεμαστεί στην ντουλάπα, δίπλα σε ξεθωριασμένα σακάκια και πήρα τη θέση της μητέρας, της γυναίκας, της σιωπηλής παρατηρήτριας μια ζωής που συνέβαινε αληθινά – μακριά από συσκέψεις και KPIs.

Όμως η φλόγα μέσα μου δεν έσβησε.

Κοιμόταν σαν παλιό λυχνάρι, περιμένοντας το σωστό άγγισμα.

Κι έτσι, δύο χρόνια πριν, αποφάσισα να μπω στη μαθησιακή διδασκαλία. Ξεκίνησα την εκπαίδευση μου στο Life Coaching στο ΕΚΠΑ και συνέχισα  με το Accredited πρόγραμμα.  

Κάθε μάθημα με έφερνε λίγο πιο κοντά σε μια πλευρά μου που για χρόνια είχε μείνει πίσω. Και μαζί με τη γνώση άρχισα να βλέπω πιο καθαρά εμένα.

Και να βλέπω εμένα.

Σήμερα,έχοντας ολοκληρώσει την εκπαίδευσή μου στο Life Coaching, έχω ανοίξει μια νέα επαγγελματική διαδρομή ως Professional Mentor & Life Coach.

Δεν αισθάνομαι ότι ξεκίνησα από το μηδέν. Έφερα μαζί μου όσα είχα ήδη ζήσει: την επαγγελματική εμπειρία, τα χρόνια της παύσης, τη μητρότητα, τις αλλαγές, τις αμφιβολίες και τις αποφάσεις που χρειάστηκε να πάρω στην πορεία.

Και κάπου εδώ κατάλαβα κάτι που δεν γνώριζα.

Δεν υπάρχει πάντα η σωστή στιγμή, ούτε ο τέλειος δρόμος.

Υπάρχει η στιγμή που αποφασίζεις ότι θέλεις να προχωρήσεις.

Το δικό μου "τώρα" έχει ακόμη αμφιβολίες, λάθη και ερωτήματα. Έχει όμως και κάτι που παλιότερα δεν είχα στον ίδιο βαθμό. 

Τη συνειδητή επιλογή να χτίσω τη ζωή μου με όρους που με εκφράζουν.

Δεν ξέρω ακριβώς που θα με οδηγήσεις αυτή η νέα διαδρομή. 

Ξέρω όμως ότι επέλεξα να την ξεκινήσω.

Και για εμένα, αυτό έχει αξία: ότι μετά από τόσα χρόνια δεν επέστρεψα για να γίνω αυτή που ήμουν. 

Προχώρησα για να δω ποια μπορώ να είμαι τώρα.