Είμαστε άραγε μόνοι;

Ναι. Όχι πάντα. Όχι σε όλα. Αλλά κατά βάση...ναι.

Μπορεί να κοιμόμαστε δίπλα σε κάποιον, να γελάμε με φίλους, να πνιγόμαστε στις ειδοποιήσεις – κι ομως να μην μας έχει αγγίξει άνθρωπος.

 Όχι πραγματικά.

Μιλάμε περισσότερο από ποτέ.

Στέλνουμε μηνύματα, αντιδράσεις, φωτογραφίες, ενημερώνουμε τους άλλους σχεδόν καθημερινά για το τι κάνουμε.

Κι όμως, αυτό δεν σημαίνει πάντα ότι λέμε πως πραγματικά είμαστε.

Μερικές φορές υπάρχει κόσμος γύρω μας και παρ'όλα αυτά λείπει εκείνος ο άνθρωπος με τον οποίο μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να χρειάζεται να δείχνουμε ότι όλα είναι εντάξει.

Η μοναξιά δεν φαίνεται πάντα απ'έξω.

Μπορεί να υπάρχει μέσα σε μια απολύτως συνηθισμένη μέρα, ανάμεσα σε δουλειές, μηνύματα, υποχρεώσεις και ανθρώπους.

Έχουμε μάθει να γεμίζουμε τον χρόνο μας και να απαντάμε "είμαι καλά" σχεδόν αυτόματα.

Όμως το να είμαστε απασχολημένοι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αισθανόμαστε συνδεδεμένοι.

Ίσως το πρώτο βήμα είναι πιο απλό: να πεις την αλήθεια. 

Να πεις ότι φοβάσαι, ότι δεν ξέρεις, ότι χρειάζεσαι πραγματική επαφή. 

Κι ίσως απέναντί σου βρεθεί κάποιος που θα πει “κι εγώ”.

 Όχι για να σου λύσει τα υπαρξιακά, αλλά για να μείνει δίπλα σου όσο τα κοιτάς.

Γιατί τελικά το “δεν είμαι μόνος” δεν σημαίνει ότι κάποιος σε σώζει.

Σημαίνει ότι κάποιος μένει .

Και μερικές φορές, αυτό αρκεί.